Huwag Basta-Basta Mag-build: Pumili ng Chain na Kaya Mong Tapusin

Ang random na expansion nagbubuo ng mahihinang chains — magplano muna bago ka mag-build.

Dati, ang basehan ko sa paghusga ng isang chain ay yung final product nito.

Noong una, akala ko madali lang pumili ng chain sa Tycoon Online.

Tinitingnan ko lang yung final product.

Kapag mas exciting, mas advanced, o mas mahal tingnan ang end product, iniisip ko agad na iyon na ang mas magandang chain. Pakiramdam ko noon, ang smartest move ay piliin ang products na pinaka-impressive tingnan.

Pero sa round na ito, na-realize ko na hindi pala iyon ang best way para pumili.

Puwedeng maganda tingnan ang ending ng isang chain, pero hindi ibig sabihin na iyon na agad ang tamang chain para i-build ko ngayon.

Ang sobrang pag-focus lang sa final product puwedeng magdala sa’yo sa maling decisions.

May progress na ako, pero hindi ibig sabihin na maayos na agad ang lahat.

Hindi ko ito sinusulat mula sa Day 1.

Sa point na ito ng round, may ilan na akong factories at ilang shops. May mga connected lines na rin ako tulad ng cotton to clothes, oil to toys, wheat to bread, pigs to sausages, fish to frozen fish, at wood to newspapers.

Kaya hindi ito tungkol sa pagsisimula sa wala.

Tungkol ito sa pag-realize na kahit may pag-aari ka nang ilang parts ng isang chain, hindi ibig sabihin na malakas na agad ang chain na iyon.

Iyon ang part na kailangan kong matutunan.

Ang mas mahabang chain puwedeng magmukhang mas maganda, pero mas mahirap din itong i-manage.

Mukhang powerful ang mas mahahabang chains — pero puwede rin nilang ma-trap ang progress mo.

Habang mas tumatagal akong naglalaro, mas napapansin ko na ang mas mahabang chain ay mas maraming chance na magkaproblema.

Mas maraming steps ibig sabihin mas marami kang buildings na kailangang bilhin.

At mas maraming buildings ibig sabihin mas maraming pera, mas maraming planning, at mas maraming supply ang kailangan mong isipin.

Kaya hindi sapat na final product lang ang tinitingnan. Kailangan ko ring isipin lahat ng nauuna bago makarating doon.

Sa papel, mukhang solid na ang ilan sa mga chains ko:

• Cotton → Thread → Clothes → Clothes shop

• Oil → Plastic → Toys → Toy store

• Wheat → Flour → Bread → Grocery store

• Fresh fish → Frozen fish → Grocery store

• Pigs → Sausages → Kiosk

• Wood → Paper → Newspapers → Kiosk

At sa totoo lang, nang makita ko ang mga chains na iyon, pakiramdam ko maayos ang ginagawa ko.

Pero may isang importanteng bagay akong napansin pagkatapos.

Ang pagmamay-ari ng mga buildings ay hindi ibig sabihin na smooth na agad ang takbo ng chain.

Hindi porke may mga factory ka na, ibig sabihin gumagana na nang maayos ang chain mo.

Noong chineck ko ang factory list ko, parehong may nakalagay na “Short of material!” ang Bakery at Newspaper Printing House ko.

Ang maliit na detalyeng iyon ang nagpabago sa paraan ng pagtingin ko sa lahat.

Kasi pinaalala nito sa akin na isang parte lang ng trabaho ang pagbuo ng chain.

Ang isa pang mahalagang parte ay siguraduhing tuloy-tuloy ang galaw ng materials.

Kapag hindi maayos ang daloy ng supply, puwedeng mukhang buo ang chain mo, pero hindi pa rin ito tatakbo sa paraan na gusto mo.

Diyan nagsisimulang maging risky ang random building.

Puwede ngang marami kang buildings, pero may ilan pa ring hirap gumana nang maayos.

At para sa akin, mas malaking problema iyon kaysa sa simpleng pagpili ng mas maliit na chain.

Ang mas malaki ay hindi laging mas matalinong choice.

Dito ko talaga napansin ang bitag.

Mas attractive tingnan ang mas malaking chain kasi mas maganda ang final product. Pakiramdam mo mas mataas ang tina-target mo.

Pero kung hindi ko naman kayang suportahan nang maayos ang mga naunang steps, mas humihirap lang i-manage ang buong chain.

Kaya paulit-ulit akong bumabalik sa isang salita: realistic.

Hindi yung pinaka-exciting na chain.

Hindi yung pinaka-fancy na chain.

Hindi yung chain na may pinaka-impressive na product sa dulo.

Kundi yung chain na kaya ko talagang i-build.

Yung chain na kaya ko talagang suportahan.

Yung chain na kaya ko talagang panatilihing tumatakbo.

Ngayon, iba na ang pagtingin ko sa mga chain.

Dati, iisa lang ang tanong ko sa sarili ko:

Aling final product ang pinakamaganda?

Ngayon, mas okay na questions na ang iniisip ko:

Kaya ko bang buuin ang buong chain?

Kaya ko bang panatilihing may sapat na supply ang factories?

May tamang shop ba ako sa dulo?

Tatayo lang ba ang chain na ito, o tatakbo talaga nang maayos pagkatapos kong i-build?

Mas maayos na way of thinking iyon para sa akin.

Kasi noong sinimulan kong tingnan ang mga chain sa ganitong paraan, mas naging malinaw ang game.

Ang takeaway ko mula sa round na ito.

Ang isang complete chain na talagang tumatakbo nang maayos ay laging mas aangat kaysa sa chain na sira o hindi stable.

Para sa akin, ito ang totoong lesson mula sa round na ito:

Mas okay ang isang complete at maayos na tumatakbong chain kaysa sa isang random pero ambisyosong chain.

Mas pipiliin ko nang mag-build ng chain na kaya ko talagang tapusin at patakbuhin nang maayos kaysa habulin ang mas mukhang malaking product tapos ma-stuck lang sa kalagitnaan.

Kaya ngayon, kapag gusto kong mag-expand, ayoko nang mag-build nang random.

Gusto ko ng chain na kaya ko talagang tapusin.

Main takeaway

Hindi nagiging strong ang isang chain dahil lang maganda ang final product. Nagiging strong ito kapag kaya ko itong buuin, i-supply nang maayos, at maibenta nang tama.